مسافر پیاده

هـنـــوز در سـفـــرم

مسافر پیاده

هـنـــوز در سـفـــرم

نه آنکه جهانگرد یاکه در سفر باشم،اما،
مسافرپیاده بخوانیدمرا،
که درجاده های تخیل ناگریز ذهن،محبوس مانده ام،
واین ها ورق پاره های همان زندان است

استفاده از مطالب با ذکر منبع و نام نویسنده بلامانع است

بایگانی
چهارشنبه, ۱۳ مهر ۱۴۰۱، ۱۱:۵۷ ق.ظ

این محیط دخترانه ی دوست داشتنی

برای منی که همیشه از فضای دخترانه‌ی کتاب های "بابالنگ دراز" ، "فقط پتی" و "وقتی پتی به دانشکده می رفت"*خوشم می آمد،دانشگاه الزهرا یک مکان دوست داشتنی است. فضای دخترانه ی اینجا مرا به اندازه ی یک دختر دبیرستانی،شاد و سرزنده می کند.البته شاید اینجا همان جایی نباشد که دختران مقطع کارشناسی عاشقش باشند.بیشتر دخترها و پسرها مایل هستند پس از سال ها تحصیل در یک فضای تک جنسیتی ،در محیطی سالم،معاشرت با جنس دیگر را هم تجربه کنند.

برای منی که از روزهای 18،19 سالگی ام ده سالی گذشته است و همیشه هم در فضایی دخترانه بزرگ شده ام(که نه برادری داشته ام،نه دایی،نه پسر خاله و ...)،زیستن در کنار دختران راحت تر است.

گاهی دلم می خواهد بروم و تمام سوراخ سنبه های الزهرا را پیدا کنم.بروم پشت دانشکده هایی که فقط از کنارشان عبور کرده ام. بروم پشت کافه ترنی که حالا دیگر چیزی جز یک واگن قطارِ متروکه نیست. می دانم بچه ها حال و حوصله ی این کارها را ندارند اما شاید بشود روی فریده و فاطمه که دانشجوهای افغانستانی کلاسمان هستند حساب کرد،شاید.

گاهی از خودم می پرسم آیا در آینده،هیچ دانشگاه دیگری می تواند تا این اندازه برایم دلنشین باشد؟آیا در دانشگاه های دیگر می توانم احساس راحتی امروزم را ذاشته باشم؟بعید می دانم.

 

*هر سه کتاب از جین وبستر است.

 

۰ نظر ۱۳ مهر ۰۱ ، ۱۱:۵۷
یاس گل
شنبه, ۹ مهر ۱۴۰۱، ۰۵:۴۳ ب.ظ

چاوشی و نفرین

فکر می‌کردم دیگر از رادیو آوا صدای محسن چاوشی نخواهد آمد. اما امروز قطعه‌ای از او پخش شد که اصلا نشنیده بودمش. رادیو روشن بود و صدایش را کم کرده بودم که حس کردم چیزی شبیهِ "الهی بزند به کمرش" شنیدم! گفتم شاید اشتباه می‌شنوم. رفتم و صدای رادیو را بلند کردم:

قسم می‌ خوردی با منی قسم می‌خوردی به خدا
خدا الهی بزنه تو کمرت تو کمرش

من اهل نفرین نبودم چه برسه که تو باشی

بیاد الهی خبرت بیاد الهی خبرش

 

 وقتی قطعه تمام شد و گوینده گفت: قطعه نفرین از محسن چاوشی، گفتم:چاوشی؟! 

بعد توی نت گشتم و نفرینش را پیدا کردم. ترانه‌اش از مریم حیدرزاده است و اثر برمی‌گردد به سال ۸۳.

لینک آهنگ را برایتان می‌گذارم‌.

 

+نفرین | محسن چاوشی

۵ نظر ۰۹ مهر ۰۱ ، ۱۷:۴۳
یاس گل
جمعه, ۸ مهر ۱۴۰۱، ۰۳:۴۴ ب.ظ

غم من لیک ...

شب سردی است و من افسرده.

راه دوری است و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

 

می‌کنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم‌ها.

سایه‌ای از سر دیوار گذشت،

غمی افزود مرا بر غم‌ها.


فکر تاریکی و این ویرانی

بی‌خبر آمد تا با دل من

قصه‌ها ساز کند پنهانی.


نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است:

هردم این بانگ برآرم از دل:

وای، این شب چقدر تاریک است!

 

خنده‌ای کو که به دل انگیزم؟

قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟

صخره‌ای کو که بدان آویزم؟


مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من لیک، غمی غمناک است.

سهراب سپهری

 

+سپید و سیاه | محمد اصفهانی

۰۸ مهر ۰۱ ، ۱۵:۴۴
یاس گل
پنجشنبه, ۷ مهر ۱۴۰۱، ۰۶:۲۰ ب.ظ

ارزش انتخاب

ساعت یک ربع به شش عصر است و رادیو آوا دارد سنگ قبر آرزوی آرتوش را پخش می‌کند‌‌.چند دقیقه قبل هم فریدون فروغی می‌خواند.

امروز به طرز غریبی برای ساعات طولانی فیلترشکنم روشن بود و من پس از چند روز می‌توانستم بدون قطعی نت ،اینستاگرام و تلگرام و واتساپ را چک کنم.اصلا برای همین بود که چند استاتوس در واتساپ گذاشتم و درباره شعار زن،زندگی،آزادی و ماجرایی که به یاد آورده بودم نوشتم.حالا همان ماجرا را خیلی کوتاه اینجا می‌نویسم.

چند ماه پیش در استوری بعضی دوستان مسلمان در هند،جریانی را ملاحظه کردم در حمایت از حجاب بانوان.اول نمی‌دانستم ماجرا از چه قرار است اما کم‌کم فهمیدم در یکی از مدارس ایالت کارناتاکا در هند از ورود دانش‌آموزان محجبه ممانعت به عمل آمده.آن‌ها به دانش‌آموزان گفته بودند باید بین حجاب و تحصیل،یک مورد را انتخاب کنند.این مسئله در میان بانوان محجبه و مسلمان هند موجی از اعتراض‌ها را به راه انداخت.ملاله یوسف‌زی هم در حمایت از این زنان نوشت که چنین اقداماتی باعث به حاشیه راندن زنان مسلمان می‌شود.

در همان برهه یکی از دختران محجبه هند به نمادی برای همین اعتراض تبدیل شد.او همان دختر محجبه‌ای بود که روبروی مدرسه از موتورش پیاده شد و در برابر سروصدای دانش‌آموزان هندو فریاد الله‌اکبر سر داد.تصویرگری‌هایی در حمایت از او در فضای مجازی منتشر شد که او را در میان مارهایی نارنجی(به عنوان نمادی برای آن‌دسته از دانش‌آموزان پسر هندو که دور گردنشان شال نارنجی داشتند) نشان می‌داد.

نمی‌دانم انتهای این اعتراض‌ها به کجا رسید اما در جایی نوشته شده بود که این اتفاق(یعنی ممانعت از ورود این دختران) روی تحصیل دختران مسلمان تاثیر منفی گذاشت.

ظاهرا این روزها در بعضی صفحات توییتر، تصویر آن دختر در هند در کنار تصویری از یک دختر در ایران قرار داده شده و زیر یکی نوشته ‌اند:اعتراض برای حجاب و زیر آن‌یکی: اعتراض علیه حجاب.

من به این موضوع فکر می‌کردم که چرا همیشه زنان باید در خصوص داشتن یا نداشتن حجاب در کشورهای مختلف دچار مشکل شوند؟

این روزها به خیلی چیزها فکر می‌کنم.مثلا به روزهایی که زینب پس از مهاجرتش به استرالیا تا سه‌هفته با خودش در کلنجار بود که حالا در آنجا همچنان حجاب داشته باشد یا شال و روسری‌اش را کنار بگذارد؟او در آن مدت و حتی پیش از آن،مطالب زیادی را درباره حجاب خوانده بود و به مرحله تصمیم‌گیری نهایی در شرایط آزاد رسیده بود.من می‌دانستم که انتخاب او چیست و اتفاقا با خودم می‌گفتم همین‌که زمان گذاشت و این‌همه درباره حجاب خواند و بعد تصمیم گرفت آن را کنار بگذارد خالی از لطف نیست.لااقل او مطالعه کرد،فکر کرد و نه به محض خروج از ایران بلکه پس از چند هفته کنارش گذاشت.

اگر روزی روزگاری در ایران یا نه اصلا در هرجای دیگر فرصت انتخاب داشته باشم،دوست دارم با همین پوشش باشم.البته ممکن است درباره فرم آن تغییراتی بدهم.مثلا ممکن است به جای مانتو،انتخاب‌های دیگری داشته باشم و تنوعی دهم اما سر کردن روسری جزو انتخاب‌های من است و دلم نمی‌خواهد روزی دولتی،حکومتی یا کسی مرا مجبور به کنار گذاشتنش کند.

حتی در مواردی به این فکر می‌کنم که همین عزاداری برای سالار شهیدان؛حسین(ع)،در یک کشور غیراسلامی،با تمام غریبی‌اش لذت منحصر به فرد خود را دارد.چون تو آنجا از میان گزینه‌های زیادی که مقابل توست انتخاب می‌کنی این‌طور زندگی کنی و ارزش این انتخاب کم نیست.

نمی‌دانم این موضوع را قبلا گفته‌ام یا نه.من به همان‌ اندازه که ناخشنود می‌شوم از اینکه یک آقا به من بگوید 《دوست دارم چادر سر کنی》،به همان اندازه خشنود می‌شوم اگر روزی انسان همدلی را بیابم که در کنار سایر تفاهم‌ها،برایش انتخابِ امروز من( که برای رسیدن به آن مسیر پرفراز و نشیبی را طی کردم) ارزشمند باشد و به عبارتی روزی نگوید《کاش فلان‌جا روسری‌ات را درمی‌آوردی》

۳ نظر ۰۷ مهر ۰۱ ، ۱۸:۲۰
یاس گل
سه شنبه, ۵ مهر ۱۴۰۱، ۰۳:۱۴ ب.ظ

با هم می‌خوانیمش

دیشب بود که خواب دیدم با بچه‌ها توی دانشگاهیم.نمی‌فهمیدم چرا دانشگاهمان گاهی شبیه یک خانه‌ی قدیمی و گاه شبیه یک مجتمع تجاری است.

یکی از استادان دوره ‌کارشناسی‌ام هم توی خوابم بود.همان استادی که جوان بود و با عصای دستی باید راه می‌رفت.داشتم به بچه‌ها می‌گفتم: کسی کتاب تاریخ علم کلامِ ولوی را دارد که برای این ترم به من امانت دهد؟

همان استادم گفت:من دارم!با هم می‌خوانیمش.

با خودم گفتم او چرا باید یکی از کتاب‌های درسی رشته ما را داشته باشد؟

حالا ساعت نزدیک هشتِ شب است و من هی فکر می‌کنم آیا باید این کتاب را برای این ترم بخرم یا مثل دو کتابِ دیگر از یک فارغ‌التحصیل امانت بگیرمش؟قیمت فعلی‌اش ۲۵۰ هزارتومان شده و فقط در یک سایت به قیمت قبل یعنی ۱۲۰ تومان فروخته می‌شود.

حامی دارد از رادیو آوا قطعه‌ای می‌خواند و من باز گمان می‌کنم در جای دیگری جز اینجا هستم:

ساعتت زنگ زد و تو پریدی از بوم

تو پریدی از این شب گیج و مسموم

من دلیل موندنت نتونستم باشم

حتی وقت رفتنت نتونستم پا شم

رو لبت لبخند و تو چشات پاییزه

برگای زرد داره از تنت می‌ریزه

۰ نظر ۰۵ مهر ۰۱ ، ۱۵:۱۴
یاس گل
دوشنبه, ۴ مهر ۱۴۰۱، ۰۴:۲۵ ب.ظ

ما کی از هم این‌همه دور شدیم؟

زن،در سرویس بهداشتی یکی از مراکز تجاری تهران کار می‌کند.یک گوشه نشسته است تا کمی استراحت کند. آوازی محلی را زمزمه می‌کند. نمی‌فهمم چه می‌خواند اما هرچه هست زیباست.

دست‌هایم را می‌شویم و به صدایش گوش می‌دهم.آوازش تمام شده.از جا بلند می‌شود و تی را برمی‌دارد و می‌گوید:هعی پیر شدیم.

می‌گویم:ولی صدای قشنگی دارید.

انگار کمی تعجب می‌کند.می‌گوید:عادتم است،در خانه هم که کار می‌کنم،زیر لب می‌خوانم.دخترم می‌گوید این کارها را نکن،از کار اخراجت می‌کنند.ولی من می‌گویم اگر می‌خواهند به خاطر این موضوع اخراجم کنند بگذار بکنند.نمی‌توانم نخوانم‌.وقتی می‌خوانم کارها را تندتر انجام می‌دهم و کمتر غصه می‌خورم.

لبخند می‌زنم و می‌گویم:به شما انرژی می‌دهد.

می‌گوید:دقیقا.

از آن‌جا خارج می‌شوم.

به مردم نگاه می‌کنم،به زن‌ها؛ زن‌های چادری،دختری که شال از سرش افتاده،خانم جوان محجبه‌ای که کالسکه‌ی بچه‌اش را هُل می‌دهد به جلو،به آن یکی دختر که شالش را دور سرش به شکل بافت،پیچیده.

دلم می‌خواهد آرام در گوش هر یک از آن‌ها بگویم: ما هم‌وطنیم.مگر نه عزیز؟ انگار می‌خواهم مطمئنم شوم که آن‌ها هم هنوز دوستم دارند.

چه کسی می‌تواند از مردم ایران حرف بزند و فقط به یک گروه خاص از جامعه نگاه کرده باشد و گروهی دیگر را نادیده گرفته باشد ؟مردم یعنی همه‌ی این آدم‌ها کنار هم،نه تفکیک آن‌ها به مذهبی و غیرمذهبی،به محجبه و غیرمحجبه.

تمام این مدت درد من همین بود: که نشد و نتوانستم خودم را تنها طرفدار یکی از این دو گروه معرفی کنم. در استوری‌ها گفتند:《وقت سکوت نیست،نمی‌شود وسط بایستید و بگویید هم این طرف درست می‌گوید هم آن‌طرف.باید تکلیفتان را مشخص کنید و بگویید با چه کسانی هستید.》و من باز هم نتوانستم بگویم با کدام یک از آن‌ها هستم.چون برای کشته‌های هردو گروه غصه می‌خوردم،برای مهسا،برای آن بسیجی،برای ..‌.

همه‌ی آن‌ها هم‌وطنم بودند.

چند روز است که من در موقعیتی ایستاده‌ام که هیچ‌کس را کنار خود نمی‌بینم،دلیل تنها ماندنم این است.

من لا‌به‌لا‌ی صحبت هر دو گروه می‌توانم نشانه‌هایی از حرف حق ببینم.من توانستم برای یک بار هم که شده از زاویه‌دیدهای متفاوتی به ماجرا نگاه کنم،نه فقط از یک زاویه دید ثابت.

در خلوتم هی آهنگ‌ها و سرودهای وطنی را زمزمه می‌کنم و اشک توی چشم‌هایم جمع می‌شود. گاهی هم گریه می‌کنم.وقت‌های دیگری هم هست که از شدت تنش و اضطراب، خواب پریشان می‌بینم یا در دست و پایم احساس ضعف می‌کنم‌.

ما کی از هم این همه دور شدیم؟خدا نیاورد روزی را که این سرزمین به خاطر اختلافات داخلی خودمان، مثل گوشت قربانی، تکه تکه شود.

۴ نظر ۰۴ مهر ۰۱ ، ۱۶:۲۵
یاس گل
شنبه, ۲ مهر ۱۴۰۱، ۰۱:۰۶ ب.ظ

جمال آقا جای پدربزرگ من است

دیروز رفته بودیم دمِ در خانه‌ی جمال آقا و روحی خانم. قبلش از قنادی بی‌بی شیرینی خریدیم و بعد داخل کوچه شدیم.

گفته بودیم مزاحمتان نمی‌شویم،فقط یک تک پا آمده‌ایم ببینیمتان و برگردیم.

روحی خانم یک مانتو کتی آبی پوشیده بود و جمال آقا کت و شلوارش را تن کرده بود،موهای سفیدش هم کاملا مرتب بود. همان‌جا جلوی ساختمان تجدید دیدار کردیم و عکس گرفتیم.

جمال آقا گفت: هر شب خواب می‌بینم مردم توی کوچه‌اند و توی خیابان‌ها جنگ است. خواستم بگویم من هم از ماجرای این روزها دچار دلهره و اضطرابم،اما نگفتم.

بعد حرف از چیزهای دیگر شد. اسم مهدی آمد‌‌. جمال آقا بغض کرد و اشک ریخت. من با دیدن اشک دیگران گریه‌ام می‌گیرد. چشم‌هایم داغ شد و بغض افتاد به جان گلویم. همه ناراحت شدیم. جمال آقا گفت:مهدی خیلی آقا بود،آقا.

چقدر داغ مهدی برای این خانواده سنگین بود. حق هم داشتند.نوه‌ی دست گلشان برای تولد سی سالگی رفته بود پیش دوستانش و شب وقتی که داشت به خانه برمی‌گشت عجله کرد و ناگهان سر پیچ به خاطر سرعت بالا چپ کرد. آن هم چه چپ کردنی...همان شب در بیمارستان، قبل از عمل عمرش تمام شد. می‌گفتند آلزایمر جمال آقا هم از همان زمان سرعت گرفت.

اما دیروز همه ما را خوب می‌شناخت.

فقط خیال می‌کردم هنوز هم مثل بچگی‌هایم به من خواهد گفت:یاسمن!می‌آیی برویم پارک؟ که نگفت.

جمال آقا،دایی مادر من است و من به چشم پدربزرگم ‌می بینمش. منی که هیچ‌وقت نفهمیدم پدربزرگ داشتن چه طعمی دارد.

۰ نظر ۰۲ مهر ۰۱ ، ۱۳:۰۶
یاس گل
پنجشنبه, ۳۱ شهریور ۱۴۰۱، ۱۱:۰۶ ق.ظ

دانشگاه در هفته‌ای که گذشت

یکشنبه دانشگاه نرفتم.خانواده می‌گفتند وقتی هم‌کلاسی‌هایت روز اول را نمی‌روند تو چرا می‌روی؟ خانه ماندم و تا سه‌شنبه که روز دوم کلاس‌هایم بود صبر کردم‌.

سه‌شنبه سر کلاس نظم و نثر عربی،من بودم و زهرا. استاد درس داد.بعد با زهرا رفتیم سلف و دیدیم آن‌جا خیلی شلوغ است.ما هم غذا رزرو نکرده‌ بودیم.راه افتادیم سمت رستوران ترمه که در داخل دانشگاه است.آنجا یک پرس پلوجوجه گرفتیم و با هم خوردیم.

برگشتنی از جلوی دانشکده هنر می‌گذشتیم و دیدیم تعدادی از دانشجویان روی زمین نشسته‌اند و برای مهسا شمع روشن کرده‌اند‌‌.ارام بودند و شعاری هم نمی‌دادند.

کلاس بعدی که سیر آراء و عقاید اسلامی در ادب فارسی بود شدیم پنج نفر. بعد از کلاس فکر کردیم برای کتاب‌های این ترم هزینه کنیم یا نه،امانتشان بگیریم. من به یکی از دوستان ادبیاتی‌ام پیام دادم و قرار شد با پیک برایم کتاب‌ها را بفرستد و این ترم دستم امانت بماند.

موضوع پایان‌نامه ام هم تصویب نشد.یعنی گفتند این حجم داستان خیلی زیاد است و تعداد نویسنده‌هایی که در نظر داری هم خیلی زیاد است. باید محدودترش کنی. برای همین نشسته‌ام یکی یکی داستان‌ها را می‌خوانم تا ببینم آیا به موضوع پرتکراری می‌رسم که روی همان موضوع محدودش کنم؟

دیروز ما کلاس نداشتیم.دانشگاه نبودیم.اما در صفحه دانشکده هنر دیده بودم که قرار است دانشجویان مثل باقی دانشگاه‌ها تجمعی داشته باشند‌.

بعد خبرش در فضای مجازی پخش شد و تصاویر اعتراض دانشجویان دانشگاه ما هم منتشر شد.

از آن چه که پای یکی از تصاویر نوشته بودند خوشم نیامد:اعتراض دانشجویان در دانشگاه تفکیک جنسیتی الزهرا.

"تفکیک جنسیتی"...راستش من از اولش هم از این بابت هیچ مشکلی نداشتم.برایم اهمیتی نداشت کجا قبول می‌شوم.منظورم این است که مهم نبود جایی که می‌روم یک دانشگاه عادی است که دانشجویان دختر و پسر کنار همند(مثل دوره کارشناسی‌ام)یا فقط مختص دختران است.شاید در خصوص دخترانه بودن محیط دانشگاهمان به شوخی‌هایی که با آن می‌شود بخندم اما ابدا این موضوع برایم دغدغه نیست و حتی در این محیط احساس راحتی بیشتری دارم.

علاوه بر این‌ها تاسیس دانشگاه الزهرا برمی‌گردد به سال ۱۳۴۳،یعنی قبل از انقلاب.البته آن روزها اسمش این نبود.اینجا مدرسه عالی دختران بود و زمین‌های آن را هم مستوفی الممالک وقف آموزش و تحصیل دختران کرده بود.دقت کردید؟یعنی از همان زمان اینجا در اختیار دختران بوده است و این مسئله ربطی به بعد از انقلاب ندارد.

القصه...حالا که اینستاگرام و واتس‌اپ فیلتر است،گفتم بیایم و یک پست جدید بگذارم و از این روزها و هفته‌ای که گذشت بگویم.

این عکس را هم سه‌شنبه،روبروی دانشکده ادبیات گرفتم‌.

۶ نظر ۳۱ شهریور ۰۱ ، ۱۱:۰۶
یاس گل
يكشنبه, ۲۷ شهریور ۱۴۰۱، ۰۶:۵۹ ب.ظ

آن‌جا،آن بیرون

در هند

پسر پیام می‌دهد:《ماجرای دختری که در ایران فوت شده است چیست؟اینجا در دانشگاه ما بعضی دانشجویان علیه ایران حرف‌های بدی می‌زنند.من واقعا ناراحت می‌شوم از این موضوع.》

ماجرا را تعریف می‌کنم.

بعضی چیزها برایش سوال است. در خصوص سوالش برایش توضیحاتی می‌دهم. باورش نمی‌شود که مردم اینجا عقاید مختلفی دارند.می‌گوید:《آخر چرا این‌طور شده؟ما کشمیری‌ها آرزویمان است که در ایران باشیم،در یک کشور اسلامی.》

انگار تا پیش از این تصور می‌کرده در ایران همه مثل هم و کاملا یک‌دست هستند،همه بسیار بسیار مذهبی. تصور نمی‌کرده که ایران آدم‌هایی با عقاید مختلف و حتی متضاد دارد. موافق دارد و مخالف دارد.

می گوید :《 نمی‌دانم کجای کار خراب شده، عجیب است.》

می‌گویم:《نمی‌دانستم آنجا در هند هم در مورد ماجرای اخیر ایران حرف می‌زنند.》

از آن‌جا که او یک ایران‌دوست است از اینکه سایر دوستانش در مورد ایران آن حرف‌ها را زده‌اند کمی عصبانی و ناراحت است. با خودم می‌گویم چه خوب که بعضی‌ها آن بیرون نسبت به ایران حس تعلق دارند بی آنکه ایرانی باشند. 

دلم نمی‌خواهد از ایران تصویر بدی در ذهن مردم دنیا بماند...کاش مردم در کنار هم باشند نه در مقابل هم...

 

در استرالیا

در اینستاگرام عکس‌های زینب را می‌بینم.

حالش خوب است.تا وقتی اینجا بود مثل همه ما از هر ماجرای تازه‌ای غصه‌اش می‌شد اما حالا بسیار بسیار دور از اینجاست.حالا آن‌جا هم درس می‌خواند هم تدریس می‌کند.حقوق خوبی دارد و اگرچه برای درسش بسیار زحمت می‌کشد اما برای تفریح خودش هم کم نمی‌گذارد. قطعا او هم غم و غصه‌هایی دارد اما دیگر دغدغه‌هایش شبیه دغدغه‌های ما نیست.

توی عکس پشت سرش یک آسمان تمیز آبی است و سرزمینی بسیار سرسبز و وسیع.

 

اینجا

میم توی یکی از استوری‌هایش نوشته است از اینجا متنفر است.دوستم چند وقت پیش گفته بود که میم دارد کارهای رفتنش را جور می‌کند.

من اما از اینجا متنفر نیستم.من از نامهربانی‌ها غصه‌ام می‌شود،خیلی.اما همیشه اینجا را دوست خواهم داشت.من وقتی می‌بینم الف ، میم یا ف می‌گویند چیزی به نام وطن برایشان معنی ندارد، نمی‌فهمم از چه‌ حرف می‌زنند.من وقتی که بعضی از دوستان ایرانی‌مان در خارج می‌گویند از اینکه ایرانی‌اند خجالت می‌کشند نمی‌فهمم یعنی چه.البته من جای آن‌ها نیستم و سرزنششان نمی‌کنم.

نگار پیام می‌دهد و از حال بد روحی‌اش در این روزها می‌گوید.

ته حرف‌هایش می‌گوید:اما من هنوز هم دوست دارم عاشق آدم‌ها باشم.

می‌نویسم:من هم نگار،من هم‌...

۴ نظر ۲۷ شهریور ۰۱ ، ۱۸:۵۹
یاس گل
شنبه, ۲۶ شهریور ۱۴۰۱، ۰۹:۳۹ ق.ظ

اگر روزی اوضاع کاملا برعکس شود چه؟

این روزها به این فکر می‌کنم که اگر شرایط کاملا برعکش بود چه؟یا مثلا اگر روزی اوضاع کاملا برعکس شود چه؟مثلا اگر روزی تک تک این مصیبت‌ها سر دختران و بانوان محجبه بیاید چه؟آیا در چنان روزی از سکوت باقی مردم احساس خشم نمی‌کنیم؟احساس غریبی نمی‌کنیم؟آیا سکوت آن‌ها یا بی‌تفاوتی‌شان ما را به درد نمی‌آورد و تصور نمی‌کنیم این مردم خودشان را از ما جدا کرده‌اند؟

مثلا فرض کنیم سیستمی شبیه به گشت ارشاد، بانوان محجبه را توی ون بیندازد و ببرد سر جلسه توجیهی تا قانع‌شان کند آن‌ها هم باید روسری‌ها را کنار بگذارند و ... .

می‌دانم که اگر محجبه باشید احتمال دارد بگویید آن شرایط با این شرایط فرق می‌کند.آن‌جا پای اعتقاد دینی در میان است و اینجا تخلف از قوانین جامعه و چه و چه.هرچند که حالا دیگر صدای محجبه ها هم در آمده چون شان و منزلت عفاف و حجاب را زیر سوال برده‌اند.

 من دیگر هیچ رفتار زشت و زننده‌ای را در خصوص مسئله حجاب و پوشش بانوان آن هم به اسم امر به معروف و نهی از منکر نمی‌پذیرم.اصلا راستش را بگویم فکر می‌کنم حتی گفتار نرم و از سر مهر هم دیگر به آن صورت جواب نمی‌دهد. حالا رفتار و عملکرد مومنان و دین‌مداران در مرکز توجه قرار گرفته است نه آنچه که در کتاب‌ها آمده.

بله. هنوز ابهام‌های زیادی وجود دارد.در فیلمی که از لحظه‌ی بدحالی مهسا منتشر شده هیچ‌کس رفتار خشونت آمیزی نداشته. اما قبلش چه؟ما هنوز نمی‌دانیم. حتی اگر فقط و فقط از سر ترس چنین اتفاقی افتاده باشد باید بپرسیم چرا سیستمی به نام گشت ارشاد تا این اندازه وحشت به دل یک دختر ۲۲ساله انداخته است؟

 مردم بیش از همیشه خشمگین‌اند و اگر قرار باشد اتفاقاتی نظیر آنچه امروز افتاده همچنان ادامه پیدا کند هیچ بعید نیست روزی شاهد ماجراهایی عکس امروز باشیم.

۷ نظر ۲۶ شهریور ۰۱ ، ۰۹:۳۹
یاس گل